تجهیز‌محور است، پس با هر کارخانه‌ای جور درمی‌آید.

نرم‌افزاری که برای یک صنعت نوشته شده، فرض‌های همان صنعت را در خود جا داده است: فهرست تجهیزاتش، بازه‌هایش، ادبیات خرابی‌اش. همان لحظه که کارخانه‌ی شما چیزی داشته باشد که آن قالب پیش‌بینی نکرده — یک خط غیرمعمول، یک ماشین سفارشی، یا سایت دومی در صنعتی دیگر — یا باید ابزار را خم کنید یا کنارش یک فایل اکسل نگه دارید.

سرویسا یک سطح پایین‌تر شروع می‌کند. شما خانواده‌های تجهیز، ویژگی‌های فنی، فعالیت‌های استاندارد PM و حالات خرابی کارکردی را تعریف می‌کنید. طبقه‌بندی درختی محدودیت عمق ندارد و سیستم کدگذاری مالِ خودتان است. نتیجه این است که سامانه خودش را با کارخانه تطبیق می‌دهد، نه اینکه از کارخانه بخواهد خودش را با آن تطبیق دهد — و چون ساختارش بر ایزو ۱۴۲۲۴ است، داده‌ی قابلیت اطمینان حتی وقتی صنایع سایت‌ها فرق دارد باز هم قابل مقایسه می‌ماند.

پرتکرارترین اشتباه در سازمان‌های بزرگ صنعتی، طرح‌ریزی استراتژی نت هم‌سطح برای کل تجهیزات است. نقطه‌ی شروع بهتر، مدل کسب‌وکار است، چون همان تعیین می‌کند یک خرابی واقعاً چقدر برای شما هزینه دارد.

نیروگاه بابت آمادگی پول می‌گیرد. اگر در لحظه‌ای که شبکه به برق نیاز دارد آماده‌به‌کاری زیر آستانه‌ی قراردادی باشد، نه‌تنها آن مبلغ پرداخت نمی‌شود بلکه جریمه‌ی سنگین هم مشخص می‌شود — پس استراتژی‌اش زمان و آماده‌به‌کاری محور است و MTBF واحدهای بحرانی عددی است که باید جابه‌جا شود.

در مقابل، کارخانه‌ی قطعه‌سازی که سفارش‌هایش از پیش مشخص است بر سر هزینه‌ی تولید رقابت می‌کند. استراتژی نت آن هزینه‌محور است و گزارشی که اهمیت دارد، هزینه به‌ازای دستگاه، مصرف قطعات و نفرساعت است. همان ماژول‌ها، شاخص‌های متفاوت — و برنامه، فرم‌ها و بازه‌ها باید از این تفاوت پیروی کنند، نه اینکه نادیده‌اش بگیرند.